ಅಮ್ಮಾ ...

ಅಮ್ಮಾ ... 
ನಿನ್ನ ಗೋರಿಯ ಬಳಿ 
ಅಳುತ ಕುಳಿತಿದ್ದೆ .. 
ಸರ್ವಸ್ವವನು 
ಕಳೆದು ಕೊಂಡವನ 
ಮನೋಸ್ಥಿತಿ ...

ಕಣ್ತೆರೆದೊಮ್ಮೆ
ನೋಡಲು ಗೋರಿಯ
ಮೇಲೊಂದು
ಬೀಜದ ಮೊಳಕೆ ...

ನೋವಿನಲೊ ನಾನರಿಯೆ
ನಾನದಕೆ
ಹೆಸರಿಟ್ಟೆ ...
"ವಿರಹದ ಕವನ ... "

ಅದ ಕಿತ್ತು ತಂದು
ನಾ ನೆಟ್ಟೆ
ನನ್ನೀ ಹೃದಯದಲಿ ...

ಅನುದಿನವೂ
ಆ ಸಸಿಗೆ
ನಿನ್ನ ನೆನಪಿನ
ನೀರೆರೆಯುತಿರುವೆ ... !!!